داستان خوب به پیچ‌های خوب نیاز دارد.




عنوان داستان : زنبق
نویسنده داستان : نرگس پرکار

یک، دو، سه، چهار، پنج. پنج تاست؛ پنج تا دسته ی روبان پیچی شده زنبق بنفش. بنفش به رنگ سفید سنگ می آید. مامان کوچک تر که بودم بنفش کوچولو صدایم میزد. مامان می گفت موقع به دنیا آمدن در دلش چرخیده بودم و سرم آخر از همه به دنیا آمده بود و کبود شده بود. یادم نیست آخرین بار کی بنفش کوچولو صدایم زد؛ گفت دیگر مردی شدی برای خودت آقا سپهر. ولی من دوست داشتم بنفش کوچولو باقی بمانم.
به جز پنج دسته زنبق، آخرین کتاب مامان هم روی سنگ است. من کتاب ها را دوست دارم، درست مثل مامان. حتی دو شب پیش در خواب هم کتاب دستش داشت؛ بابایی آمد و آرام کتاب را از لای دستان مامان در آورد و روی پاتختی گذاشت.
امروز بابا به جای مامان گیتار میزند. مامان هیچ وقت اجازه نمی دهد کسی به گیتارش دست بزند. اما بابا می گوید، امروز فرق دارد. من هم عروسک سوپرمن را روی سنگ کنار کتاب گذاشتم تا به مامان کمک کند؛ آخر امروز فرق دارد کسی نمی داند قرار است چقدر سخت باشد؛ شاید هم راحت.
مامانی سوپرمن را برایم خریده بود. من مردی شده بودم برای خودم ولی به نظرم تاریکی قوی تر از مردهاست. مامان گفت سوپرمن از تاریکی هم نمی ترسد پس اگر در تخت بغلش کنم تاریکی را شکست می دهد. حالا او بیشتر از من به سوپرمن احتیاج دارد. مامان بزرگ شمع روشن کرده؛ نمی دانم چه می گوید ولی مامان بزرگ هر وقت تند تند چیزی زمزمه می کند، یعنی نگران شده؛ مثل پنجشنبه که داشتم توی هال توپ بازی می کردم و می ترسید گلدان صورتی را بشکنم .
آسمان نارنجی رنگ شده. بابایی گفت چون دم دم های غروب است. من تا حالا دم دم های غروب را از پشت پنجره می دیدم. دم دم های غروب از اینجا عجیب به نظر می رسد.
مامان روز را دوست دارد؛ آفتاب را؛ درخشش آفتاب روی لپ های من را. دوست دارد با هم برویم به زمین بازی و کلی سرسره و تاب بازی کنیم؛ حتی اگر من خسته باشم. یک بار بابا گفت مامان از همه ما سرزنده تر است، مامان هم از اتاق خواب خندید. گوش هایش خیلی تیزند برای همین وقتی بعد از ظهرها می خوابید هم به راحتی صدای دعوای سوپرمن و لاکپشت خبیث را می شنید و می آمد و جدایشان می کرد و لاک پشت را می برد تا در اتاق دعوایش کند. آن وقت من و سوپرمن می نشستیم و به هم نگاه میکردیم.
بابا خیلی حرف نمیزند؛ همیشه این طور بود ولی الان بیشتر اینطوری است. دستپاچه است. مدام می رود و می آید و کمی به سنگ سفید خیره می شود و دوباره می رود.
شاید هم من هنوز درست متوجه نشده باشم. بابا می گفت نمی داند حالا مامان کجاست. وقتی آن چیز باندپیچی شده را توی چاله گذاشتند با خودم گفتم لابد سوپرمن شکستش داده. ولی در دلم فهمیدم مامان است؛ یعنی برای همیشه می خواهد آنجا بماند؟ اما از بابایی که سوال می کنم چیزی نمی گوید. نمی شد چاله را نزدیک خانه بکنیم؟ اصلاً چرا مامان را در چاله گذاشتند؟ شاید تا الان بیدار شده باشد. اگر بیدار شده باشد چه؟
مامان بزرگ آلبوم خانوادگی را آورده. درون عکسی که دست اش است، مامان دارد می خندد و گیتار می زند. آنجا هم سفید پوشیده. بابا همانطور که به مامان بزرگ کمک می کند بلند شود، می گوید تصادف تصادف است. کسی خبر ندارد وقتی وارد خیابان می شود قرار است شاهد آن باشد یا جزئی از آن. می گوید ممکن بود مامان ماشین ببرد و او به کس دیگری صدنه بزند. دوست ندارم مامان را اینجا تنها بگذاریم ولی بابا می گوید مجبوریم برویم خانه. من شمردم جایی که مامان هست هفت تا خیابان بزرگ از در اصلی دور است؛ ولی نگران نیستم. سوپرمن از طرف من و بابا مراقب مامان است.
مامان بزرگ عکس مامان خندان روی سنگ سفید می گذارد و می گوید: می شود از اینجا برویم ؟
نقد این داستان از : علیرضا متولی
به نام خدای مهربان
بسیار خوشحالم که داستانی از شما می‌خوانم.
داستان شما خوب نوشته شده است، اما هنوز خام است. هنوز جا دارد برای بالیدن. رشد کردن و تبدیل به یک داستان خواندنی‌تر شدن.
عمده‌ترین اشکال داستان شما در شخصیت‌پردازی راوی است. نمی‌دانیم کودک است یا نوجوان یا بزرگسال. برای اینکه نویسنده که شما باشید از پنجره‌ی نگاه راوی داستان ننوشته‌اید.
در واقع عینک خودتان را گذاشته‌اید روی چشمان راوی و آنچه در ذهن خودتان را دارید نوشته‌اید. برای همین نتوانسته‌اید به ما بقبولانید که دارید از نگاه راوی می‌نویسید.
این خام‌نگاری داستان شما با توجه به سن و سال شما قابل قبول است. نیاز به تجربیات بیشتری دارید.
نیاز دارید داستان بخوانید؛ فراوان هم بخوانید. و با دقت هم بخوانید. نیاز دارید بنویسید. زیاد بنویسید. و مورد نقد واقع شوید. از نقدها نهراسید. و از تعریف‌های اطرافیانتان هم مغرور نشوید.
شما دارید روی بند راه می‌روید. فقط به حرف مربی خودتان گوش بدهید. مربی شما داستانهایی است که می‌خوانید و احتمالا اگر یک مربی داستان‌نویسی داشته باشید.
و همین دوستان ما که داستان‌های شما را نقد می‌کنند.
سن‌تان که بالاتر برود نقدها سخت‌تر و سنگین‌تر خواهد شد. چون هم کمتر شما را مراعات خواهند کرد و هم اینکه داستانهای قوی‌تری خواهید نوشت و با نقدهای قدرتمندتری روبرو خواهید شد.
نگران نقدها نباشید. شما روی بند هستید و اگر نتوانید تعادل خودتان را حفظ کنید از روی بند پایین می‌افتید. حواستان به کارتان باشد و قدم‌های‌تان را درست بردارید.
یک نکته درباره داستانتان می‌تواند این باشد که علت مرگ مادر تصادف نباشد. مثلا یک بیماری باشد که به راوی هم و نوع زایمانش هم مربوط باشد.
مثلا در مادر اشکالی در زایمان وجود دارد که او با رنگ کبود یابنفش به دنیا آمده است و حالا می خواهد برارد یا خواهری برای راوی به دنیا بیاورد و لی در اثر آن بیماری نه می تواند بزاید و البته می تواند بمیرد.
اینطوری داستانتان و البته راوی داستانتان وارد پیچ و خم احساسی بیشتری می شد.
و ما می توانستیم با داستانتان سالها زندگی کنیم. این داستانی را که نوشته اید بزودی فراموش خواهیم کرد.
برای شما بهترین ها را آرزو میکنم و بهترین ها برای شما علاوه بر سلامتی و تندرستی، چشمهای باز برای نوشتن داستانهای قدرتمند تر است
امیدوارم باز هم بتوانم داستان تزه ای از شما بخوانم.
موفق باشید.
اگر سوالی داشتید در بخش نظرات بپرسید پاسخگو خواهم بود.

منتقد : علیرضا متولی

متولد : تهران - اردیبهشت 1344/ کارشناس روانشناسی کودک از دانشگاه شهید بهشتی/ عضو تحریریه کیهان بچه ها از سال 63 تا 69 فعالیت در زمینه های نشر کتاب و موسیقی کودک. انتشار مجله و عضویت در تحریریه های رشد جوان، نوجوان و کودک انتشار بیش از 500 مقاله و جستار ...



دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.

امارگیر وبلاگامارگیر سایتتقویم و ساعت