آناهیتا آروان



زندگی نامه
متولد 1354- تحصیلات: کارشناسی زبان و ادبیات فارسی محض- کارشناسی ارشد پژوهش هنر- آغاز فعالیت : 1379

کتاب ها
مجموعه داستان « پسرم قدش بلند است»، سوره مهر، چاپ اول 1384- رمان« بگذار تروا بسوزد»، علمی فرهنگی، 1396

جوایز
برگزیده بخش سرمقاله ( به طور مشترک با محمدرضا بایرامی) در هشتمین جشنواره ی دوسالانه ی مطبوعات کودک و نوجوان 1386- برگزیده بخش بازنویسی و بازآفرینی متون کهن در شانزدهمین جشنواره ی بین المللی قصه گویی 1391- شایسته تقدیر در هشتمین دوره جایزه پروین اعتصامی با رمان «بگذار تروا بسوزد» 1397

نقد ها
عنوانی برازنده برای داستانی عمیق‌تر از این
بود و نبودِ من راوی منفعل و قضاوتگر
خلق موقعیت خوب
آب یا سراب؟
پرهیز از ترفندهای نخ‌نما شده
ضعف‌های پیرنگ، سیاهچاله‌های داستان هستند
وقتی داستان در مسیر درست قرار می‌گیرد
کلیشه‌های کلی، متن را از قاب داستانی بیرون می‌کشند
به جای قفل روی قفل زدن، کلیدی به مخاطب بدهید
تحریک احساسات بدون باورپذیری نتیجه عکس دارد
تجربه ها و تمرین های کارآمد
اطناب کسالت‌بار نتیجۀ رج زدن اتفاق‌هاست
داستان بدون اطلاعات ضروری کلاف سر درگم است
کارکرد دیالوگ‌ها و کنش‌ها در شخصیت‌پردازی
ارزش رویارویی سرنوشت‌ساز آدم‌ها
انگیزۀ مبهم سایه سنگینی است بر بدنۀ پیرنگ
بی‌پاسخی، ضعف پیرنگ را آشکار می‌کند
مرز میان خاطره و داستان را بشناسید
مکان داستانی فقط اشاره به اسم نیست
گاهی میان تصویر ذهنی نویسنده و داستانی که می‌نویسد فاصله است
اتفاق را در بستر جغرافیای فرهنگی خودش ببینید
حذف مقدمه‌های اضافی و پرهیز از پراکنده‌گویی
ایجاد تعادل میان محرک بیرونی و واکنش
نگذارید داستان نوعی گرته‌برداری ناشیانه به نظر برسد
پیرنگ گُنگ به زبان داستان نمی رسد
زنگار شعارزدگی و قضاوت، آیینگی اثر را متلاشی می‌کند
باید تکلیف اثر با خودش روشن باشد
قابی که نسیم در آن دویده اما داستان نه
یافتن بهترین نقطۀ پایان
وقتی راوی شیفتۀ یک عنصر است قصه فراموش می‌شود
شناخت انواع طنز
داستان را نمی‌توان به میزان هوشمندی مخاطب واگذار کرد
تغییر موقعیت و مکان منطبق با منطق داستان
طراحی منطق باورپذیر
دغدغه‌ها و استاندارهای داستان بزرگسال
شناخت قالب‌های ادبی و تفاوت آن‌ها با داستان
اشاره‌های مستقیم و قضاوت‌ها، مخاطب را پس می‌زنند
چگونگی ایجاد کشمکش درست
هبوط به روایتی دیگر
کشمکشی متفاوت
اطلاعات مستقیم ندهید
بیرون کشیدن قصه از بند بازی‌های زبانی
به شخصیت‌ها اجازه بدهید جهان داستان را نمایندگی کنند
توصیف فقط جزیی از داستان است
نزدیک شدن به حس‌های پنهان و ناگفته
کمتر توضیح بدهید و بیشتر به نمایش بگذارید
کلی‌گویی‌ها باورپذیری را نشانه می‌روند
داستان‌هایی در سایۀ اتفاق‌های بزرگ
پنهان‌کاری مخاطب را به اشتباه می‌اندازد
مقدمه‌ای بدون کارکرد داستانی