از دن دلیلو بیاموزیم / احسان عباسلو



دونالد ریچارد دلیلو (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۳۶) رمان‌نویس، داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و مقاله‌نویس آمریکایی است. آثار او موضوعات مختلفی مانند تلویزیون، جنگ هسته‌ای، ورزش، پیچیدگی‌های زبان، هنرهای نمایشی، جنگ سرد، ریاضیات، ظهور عصر دیجیتال، سیاست، اقتصاد و تروریسم جهانی را پوشش می‌دهند.

انتشار "صدای سفید" در سال 1985 شهرت گسترده‌ای برای او به ارمغان آورد و او برنده جایزه ملی در حوزه داستان شد. این شهرت در سال 1988 با انتشار رمان "لیبرا" که یک کتاب پرفروش بود دنبال شد. دلیلو دو بار برای "مائو دوم" در سال 1992 و برای "دنیای زیرین" در سال 1998 فینالیست جایزه پولیتزر برای داستان‌نویسی شده است. او همچنین برنده جایزه پن/فاکنر برای "مائو دوم" در سال 1992 و جایزه پن/ سال بلو برای دستاوردهایش در ادبیات داستانی آمریکا در سال 2010، و برنده جایزه کتابخانه کنگره برای ادبیات داستانی آمریکا در سال 2013 شد. آثار دلیلو عناصری از مدرنیسم و ​​پست‌مدرنیسم را به نمایش می‌گذارند. (اگرچه شایان ذکر است که خود دلیلو ادعا می‌کند که نمی‌داند آیا کار او پست مدرن است یا نه.)

بسیاری از نویسندگان جوان انگلیسی زبان مانند برت ایستون الیس، جاناتان فرانزن و دیوید فاستر والاس از دلیلو به‌عنوان نویسنده تأثیرگذار بر خود یاد کرده‌اند.

در ایران آثار زیادی از او ترجمه و چاپ شده‌اند که برخی عبارت‌اند از : مائوی دوم، نام‌ها ، برفک، جهانشهر، سروصدای سفید و غیره.

 

 

1 - نوشتن شیوه‌ای متمرکز از فکر کردن است. من نمی‌دانم در مورد چی دارم فکر می‌کنم تا این که از آن بنویسم.

2 - سیگار اصلا. یک نویسنده تلاش زیادی می‌کند تا به آرامش برسد و بعد راه‌های زیادی پیدا می‌کند تا آن آرامش را تباه نماید.

3 - صبح‌ها با یک ماشین تایپ دستی شروع می‌کنم. چهار ساعت می‌نویسم و بعد می‌روم برای دویدن.

4 - نوشتن ابزار خیلی ساده‌ای لازم دارد. با واژه‌ها و جملاتی بر روی یک تکه کاغذ که شاید کمتر از یک پنی هم بیارزد می‌شود خود را به دنیا روشن‌تر عرضه کرد

5 - واژه‌ها تنها چیزهایی هستند که کمک می‌کنند تا خود را از جهان و جبر آن خارج کنیم.

6 - نوشتن یاد می‌دهد تا جملات خود را داشته باشیم و ادراک جدید خود را.

7- رمان صورتی از ادبیات است که به یک نویسنده اجازه می‌دهد تا فرصتی بزرگ از برای کاوش تجربیات انسانی داشته باشد.

8- تجربیات آدمی بسیار گوناگون هستند، راه‌های خلق الگوهای نوشتاری رمان هم زیاد هستند، چیزی که در داستان کوتاه نمی‌شود داشت یا در نمایشنامه و یا در شعر.

9- من می‌نویسم تا بفهمم چقدر می‌دانم.

10 - هدف اولیه نوشتن برآوردن نیاز نویسنده در بیان خود است. او باید بنویسد، او باید بنویسد.

11- من با داستان‌های کوتاه شروع کردم. من حتی آماده نبودم که بیشتر بنویسم و داستان‌های کوتاه من از نظر دامنه بسیار محدود بود.

12 - برای خودم می‌نویسم. مخاطب خاصی را در ذهن ندارم.

13 - به نوشتن ادامه دهید. اگر خوب پیش نرفت، باز به انجام آن ادامه دهید. اگر قرار نیست هیچ وقت خوب پیش برود، متأسفانه باید این را بپذیرید: این چیزی است که من بدان معتقدم.

 

نوشتن به باز شدن فکر شما کمک می‌کند. گاهی با نوشتن بیشتر می‌توانید فکر کنید و بیشتر هم بنویسید. نوشتن را با نوشتن آغاز کنید. نوشتن باعث بیشتر نوشتن هم می‌شود.

برای آن که درون‌تان مهیای نوشتن شود به سراغ چیزهای کاذب نروید. سیگار و امثال این‌ها خیلی کمکی به نوشتن نمی‌کنند. این یک تلقین کاذب است. اگر این کمک واقعا ممکن بود الان تمامی معتادین نویسندگان بزرگی بودند. خود نوشتن قرار است به شما آرامش بدهد پس سراغ چیز دیگری نروید.

تنوع در کار برای پیدا کردن انرژی لازم است. چند ساعت بنویسید و بعد سراغ یک کار فیزیکی بروید. تحرک فیزیکی برای سلامت جسمی و به خصوص ذهنی شما لازم است.

نوشتن مقدمات و وسائل خیلی سختی نمی‌خواهد. این که بخواهیم با سیگار و امثال این‌ها آمادگی در خود ایجاد کنیم و یا فکر کنیم چه وسائل زیادی لازم است تا مهیا شوند و ما بتوانیم بنویسیم تمامی عذرها و توجیهات غلط است. یک قلم و یک صفحه کاغذ کافی است. بیهوده خود را درگیر حواشی نکنید و کار را سخت نگیرید.

نوشتن به شما اجازه می‌دهد جهان خود را با قواعد خودتان خلق کنید. هر آن چیزی را که لازم می‌دانید در این جهان برهم بزنید. اصولا هر نوع برهم‌خوردگی می‌تواند به نوآوری برسد.

از راه نوشتن و از راه نوآوری به کشف ایده‌های تازه بروید. جهان را با نگاهی نو تجربه کنید. ادبیات راهی برای کشف پدیده‌های تازه است. ادبیات تجربه‌ای است که نمی‌شود آن را در حوزه‌های دیگر یافت. حتی انواع ادبی هم ویژگی‌های خاص خود را در اینجا دارند. ویژگی رمان با داستان کوتاه متفاوت است و ویژگی داستان کوتاه با انواع دیگر ادبی.

یکی از راه‌های شناخت خودتان نوشتن داستان است. داستان مجال کشف شما را به خودتان می‌دهد، کشف جهانی از ناگفته‌ها، احساسات و اندیشه ها.

حتما نباید با رمان آغاز کنی. با یک داستان خیلی کوتاه آغاز کن و بعد اگر نوشته‌ات را راضی‌کننده دیدی کمی پیشتر برو. سنگ بزرگ برندار.

لزومی ندارد مخاطب را هنگام نوشتن جلوی چشم بیاورید. مخاطب بعدا خودش می‌آید. شما هرگز برای مخاطب خاصی ننویس.

اگر زمانی احساس کردی واقعا برای نوشتن مناسب نیستید این را بپذیرید در غیر این صورت به شما و زندگی‌تان لطمه خواهد زد. خودتان بهترین داور خودتان هستید. هرگز تلاش نکنید خودتان را گول بزنید.




در تلگرام به اشتراک بگذارید
دیدگاه ها - ۰

برای ارسال نظر وارد پایگاه شوید.

امارگیر وبلاگامارگیر سایتتقویم و ساعت